PeNcArIaN IdEnTiTi!!!

bismilahirahmanirahim....

salam

huhhh....

lama toi ni tak dok update2 blog...rasanya lepas masuk sem baru ni baru berapa entry ja yg terlepas kat blog aku yg kacau-bilau ni...first of all, alhamdulillah..dh 17 ramadhan dh..sekejap sgt..rasanya baru semalam solat terawih yg pertama...aduh...ayat nak skema pulak..

apa benda yg aku nak merapu pulak  kali nih...

tak taula nak merepek apa....

inilah aku...bila time2 hati semacam x dak perasaan  ni idea pun melintas ja....pastu berlalu menjauh...haiiishhh...perihal tentang BMI lah...

BMI(British Malaysian Institute-UNIKL)... diam tak diam dah nak habis 3 tahun aku kat sini....

igt lagi masa hari pertama kat sini...satu family hantar aku..al-maklumlah anak  pertama keluarga keluar merantau jauh sambung belajar.. lepas ja family aku balik, kemas barang dalam loker siap..hati dh sebak..adoyai..tula dia x pernah jauh dari rumah...bila kena berkumpul kat dewan abah call tanya ok tak..time2 tu jgk air mata meleleh..abah nak balik...abah kt hujung talian dh x senang duduk...yang pasti seminggu orientasi memang x sempat kering airmata aku..yg kelakarnya asal tgk lambang UNIKL kat dewan msti nangis..nak tau kenapa??sbb perkataan KL tu...rasa jauh sgt dr kampung halaman..tu yg asyik dok lap air mata je..annoying betul...

seminggu tu jgk solat aku dgn air mata...memang mcm dh x dpt nk jumpa dh mak dgn abah....huuuu...penangan betul dok jauh2 ni...homesick gila...

tapi tu dulu masa baru2 masuk..sekarang???

hahahahha...BMI kesayangan kot...

sayang ker??????

entah.....biar hati yg beri jawapan...

kat sini mcm2 kawan aku kenal...

yg baik...yg jujur...yg hipokrit...yg plastik...yg kental mcm aku...yg mcm2 lagi...

kenyataannya environment mempengaruhi.......aku pun terpaksa ikut rentak environment jgk kadang2...nk survive an...tp ok la...selagi mana aku masih aku...its ok wat...

nak cari kesesuaian dan keserasian tu memang tak mudah...kadang2 terpaksa buat x tau demi menjaga  apa yg terbaik...nak cari kesempurnaan tak mungkin akan temui...

arrggghhh...apa aku membebel ni...dh cukupla tu...nk tido dh...jap g ada yg x bgn shur...

hari-hari berlalu penuh dengan ceritanya tersendiri...kadang tersenyum...kadang terluka dgn sikap mereka..pujuklah hati...ini intipatinya...tiada kenangan bila tiada kisah...tiada memori bila tiada terpalit rasa..

bukan cuba mengajar...sekadar bersandar pada yang hakikat..dan demi hakikat yg selalu bakal dilalui...jangan lupa siapa kita....